عمر آدمی عزیزتر از آن است که صرف کار گِل کنیم.پس هوش مصنوعی سودمند است چون از خرحمّالی میکاهد و بر ارزش کار خلاقانه میافزاید. اینجاست که افرادی که حرفی برای گفتن دارند بهتر دیده میشوند. اما به جهت تقویت مهارت شخصی و ۱۳ دلیل زیر تصمیم گرفته ام دیگر در نوشتن از آن استفاده نکنم.
- ۱. اطلاعات هوش های مصنوعی فقط غیر متخصصان را به وجد می آورد.
- ۲. در نوشته هایش تجربه های شخصی ندارد.
- ۳. صاحب نظر نیست و سوگیری ندارد.
- ۴. احساسات واقعی ندارد.
- ۵. اندازه طول پاراگراف ها و جمله ها و… در یک متن کامل را یکسان تولید می کند.
- ۶. از واژه هایی استفاده می کند که آدمیزادی نیست!
- ۷. از کلمات ربط دهنده زیادی استفاده می کند.
- ۸. طناز نیست! نمی تواند از طنز استفاده کند.
- ۹. جملات را با سالاد کلمه پر می کند. حجم زیاد وآژه بدون معنی خاص.
- ۱۰. همه چیز را سطحی می نویسد. حتی با پرامت ؛لطفا عمیق و فسفی بنویس!
- ۱۱. اصطلاحاتی می سازد که وجود خارجی ندارد. (کلاش و دروغ گو است).
- ۱۲. مثال هایش کلیشه ای و چیپ است. البته نه همیشه.
- ۱۳. متوهم و جاعل است.
اطمینان میدهم هیچ مُدل زبانی در داستانها و نوشته هایش امتداد نمییابد، زندگی نمیکند، نفس نمیکشد.
− سودابه فرضیپور، پشت جلدِ مجموعه داستان «صبحانه در باران